"Verzällcher"
Verein für Sport, Kultur und gesellschaftliches Engagement in der Zweiten Lebenshälfte e.V.
dom

engage in age - gegründet 1996
 
Sie befinden sich hier: Startseite > Kultur und Bildung > "Verzällcher"
Willkommen
 
"Verzaellcher"

Katharina Petzoldt
Dozentin der Kölsch-Akademie

Was sind Verzällcher?
Klaaf und Tratsch op kölsche Art

"Verzällcher" von Katharina Petzoldt

Ne neue Hot
Der Drickes  wor nit ze möd för ze arbeide jewäs.  För sing Frau un sing zwei Puute wor im  keine Öchel ze vill. Jetz wor hä en de Johre jekumme un Renteneerer. De Pänz woren allt lang us dem  Hus, un hä un et Mariännche, wat sing Frau ess, hatten sich vörjenomme, sich Freud ze maache, sulang et noch jeit noh dem Motto: `Et Levve do´t kein Iwichkeit!´ „Mer jonn en de Kölsch-Akademie!“ saht et Mariännche för der Drickes.  Dat wor en jot Idee, dat hatten se allt immer jewollt. Jesaat, jedonn! Et dät inne vill Freud maache, un se leete kein Stund usfalle. Se wore met Liev un Siel bei der Saach un kräächten Ammelung op mih. Su hann se sich noch bei de Fründe vun der Akademie för uns Kölsche Sproch aanjemeldt un wore Mitjlidd em Heimatverein Alt-Köln jewoode. Alles däten se zesamme maache, dat hatten se sich jo versproche!  Wann einer optauchen dät, wor dä andere nit wick.
Eines Morjens säht et Mariännche zuckersöß: „Männe?!“ „Jo, wat häss De, Leevje?“ „Ich mööch hück ens en et Städtche jonn!“ Wann der Drickes söns alles jän met singem Mariännche ungernemmen dät, beim Städtchejonn wor dat anders. „Wat wells De dann em Städtche?“ „Och, ich mööch nor ens lore, wat mer för Schnäppcher maache kann.“ „Et ess esu voll en der Stadt, un et ränt.“ „En de Kaufhüser ess et nit am räne!“ „Wat wells De dann kaufe, mer hann doch alles!“ „Ich well jo nit unbedingk jet kaufe, ävver lore jonn ka´mer doch ens.“ Dat Lorejonn kannt der Drickes. „Mer künne jo dann des Meddachs  beim Früh odder Sion e lecker Bierche schluppe un jet Leckeres müffele.“ Dat wor et, domet kunnt se ehre Drickes immer locke. Jedöldich wie der Prinz Philipp hinger singem Lilibeth, schrömpten hä immer zwei Schrett hinger singem Leevje herr. Su hatten se allt zwei jroße Kaufhüser durchsträuf, un der Drickes kräät langksam Doosch. Dat lecker Kölsch vör Auge meinten hä vörsichtich: „Ich hann Hunger, lo´mer en dat Bräues jonn!“ „ Jo jlich, ich mööch nor noch ens bei de Höt lore!“ „Wat wells Do dann do?“ „Ne neue Kochpott kaufe! Domm Frohch!“ „Do wells Der ne neue Hot kaufe?!“ „Jo!“  „Do häss doch ene Hot!“ „Eine Hot hann ich, un dä ess alt!“ „Ävver, dä ess doch noch jot.“ „Ich mööch ens ne Neue hann, dä Ahle kann ich nit mih sinn!“ Eine Hot nohm andere woodt opjesatz.  „Wie jefällt Der dä?“  „Schön!“ „Do häss jo jar nit richtich hinjelo´t.“ „Doch!“ „Un dä he?“ „Och schön!“ „Nä, dä ess blau un pass nit bei ming jrön Auge!“ „Dann kauf der ne jröne“. „Ne jröne pass nit bei ming blau Jack!“ „Dann kauf Der dä blaue!“ „Dä jefällt mer nit!“ „Dann sök Der ne andere blaue us!“ „Hann se nit.“ Dann kom et Mariännche mit nem rude Hot aan. „Wie ess dä?“ „Schön!“ „Fällt Der och noch ens jet anderes wie schön en?“ „Wat soll ich dann sage? -  Do sühs wie et Rotkäppchen us.“ „Eja, un Do bess der böse Wolf.“ Et woodte noch en janze Häd Höt usprobeet. Dä eine dät de Frisur platt dröcke, ne andere wor ze klein, widder ne andere ze jroß…

Der Drickes ess söns ne Jemötsminsch, ävver durch de Stadt soll si Leevje en Zokunf allein jonn.  En där Zick well hä dann em Bräues bei nem lecker Bierche op si Mariännche waade.

 

"..bau mer uns e Ness"

`Maache mer´t de Schwalvtere noh, baue mer uns e Ness´. Dat hät bestemmp och et Frollein Elster för ehre Kavalöres jesaat. Doför mooten  se  ävver ehsch ens e jot Plätzje söke, un dat hann se jenau en däm Baum vör mingem Köchefinster jefunge. Vun mingem Stohl am Köchendesch us kunnt ich die zwei en ehrer Amberaasch bespingkse.
„Lor ens, Elsje, he, dat ess doch en schö Plääzje, ne?“
„Nit schlääch“, meinten dat. „Die drei Äss deilen sich wie en Messjaffel, vun he ha´mer de janze Stroß em Bleck, un dat Huus ess och wick jenohch fott, vun do kann  och keiner aan unser Nessje draan.“
„Jo, Do häss rääch! Je flöcker mer aanfange, öm esu flöcker si´mer fädich un künne Huhzick halde. Ich hollen dat Baumaterial un do deis baue!“ 
Jesaat, jedonn! Voll Iefer  flüch der Här Eltstermann loss un kütt noh e paar Minüttcher met nem lange dönne Ässje widder. Et Elsje versök tireck, dat en de richtije Positur ze bränge.
„Do häss De ävver e lang Stöck usjesook. Lor ens, wat ich för ne Brasel hann, dat he richtich ze zorteere.“
„Ich helfe Der jet, loß mich ens draan. Jangk ens met Dingem lange Stätz op Sick, do steis mer en de Föß.“
„ Nä, wat ess dat en Avrackerei, die Stöckelcher dürfe nit esu lang sin.“
„Jottzedank, jeschaff!  Ich ben jlich widder do.“
„Bräng dismol ävver nit esu e lang met, un e bessje kromm kann et och sin, domet mer och e schön rund Nessje krijje.“
„ Ess jot.“ Der Här Elstermann flüch fott un kütt koot drop met nem neue Stippche widder.
„Jo, dat pass prima he en dat Loch eren!“ Et Elsje wor em Baufeber.
„Der Boddem ess allt zo, dat weed wirklich e schön Nessje. Freus De Dich, Leevje?“
„Frohch nit esu vill, un helf mer ens, dat neu Stippche richtich ze plazeere. Wat ne Öchel! Dä Ass vum Baum ess em Wäch.  Ess dat he eng! Ich allein schaffen et nit. Noch ens zesamme: Eine, zwei, drei, Hau Ruck!.... Dä, jetz ess et erunder jefalle. Ich hann Der doch jesaat, dat die Stöckelcher nit esu lang sin dürfe.“
„Häss Do jetz vör, de janze Zick eröm ze nöttele? Helf mer leever, de richtije Läng ze finge!“
„Enää! För hück hann ich mich jenohch jeplohch. Ich hann der Schnabel voll! Ich muss e Püüsje maache. Morje ess och noch ene Daach.“
Su kunnt  ich die zwei hinger minge Köchejadingcher belore un hatt ming Freud draan. Wie dat Ness dann och noch met Mutt verputz wor, kunnten se Huhzick feere. Et do´te nit lang, do lohchen  drei klein Eiercher em fädije Nessje, un et Elsje soß jedöldich drop un dät se wärm halde. Der Elsterich hatt sing Famillich immer em Auch un wör vör luuter Stolz bal jeplatz.   

 

 

 

Katharina Petzoldt während einer Veranstaltung.

veedelbesichtigung
kegelnkarten